Discos

Nostalgia de París

Maruxa Baliñas
Avec le temps. Paloma Berganza. Horacio Icasto Trio. Sous le ciel de Paris (Hubert Giraud y Jean Dréjac); Avec le temps (Léo Ferré); Le parapluie (Georges Brassens); L´hymne á l´amour (Marguerite Monnot y Edith Piaf); Ne me quitte pas (Jacques Brel); Les eaux de mars (Antonio Carlos Jobim y Georges Moustaki); Milord (Marguerite Monnot y Georges Moustaki); Ma solitude (Georges Moustaki); Padam, padam (Norbert Glanzberg y Henri Contet); La vie en rose (Louiguy y Edith Piaf); Nous sommes deux (Mikis Théodorakis y Georges Moustaki); Le chanson des vieux amants (Jacques Brel); y La valse a mille temps (Jacques Brel). Horacio Icasto, piano y arreglos musicales. Víctor Merlo, contrabajo. Noah Shaye, tambores y percusión. Antonio Serrano, armónica. Bob Sands, saxo tenor. Un disco compacto DDD de 56 minutos grabado en el Teatro del Instituto Francés de Madrid del 24 al 26 de junio de 2001. Producido, grabado, mezclado y masterizado por Antonio Armet y Steve Taylor. Antonio Armet y David Martí, productores ejecutivos. Producción del sello Ensayo, 2002. ENY-CD-7701
7,27E-05 Dicen que vivimos en un tiempo de comunicación intercultural, en una aldea global donde buena parte del mundo está a nuestra disposición. Pero discos como éste nos recuerdan que en la realidad vivimos en un mundo mucho más cerrado de lo que queremos pensar, donde son una serie de mass media los que nos marcan -casi contra nuestra voluntad- qué escuchamos, vemos, y a menudo qué pensamos. Paloma Berganza y Horacio Icasto graban un disco de música francesa, de chanson parisina, y yo descubro un repertorio que recuerdo lejanamente haber escuchado hace muchos años pero que -por lo menos para mi generación y las que vienen detrás- estaba casi tan perdido como la chanson parisina del siglo XVI. Y me hago preguntas … aunque muchas menos que el anónimo autor del texto que se reproduce en el material promocional que acompaña al disco, bajo el título ¿Sabe alguien qué fue de París?, donde el autor se pregunta (y de alguna forma se contesta):"¿Dónde están las generaciones de españoles que estudiaron el bachiller con la asignatura de francés como única lengua extranjera y que tuvieron la ciudad de París como ideal y meta de todos sus sueños? (…) ¿Qué fue de los 'afrancesados' que veían en París la última tabla de salvación capaz de sacarnos de nuestro ostracismo histórico?. ¿En qué lugar recóndito se encuentran aquellas canciones, editadas en 45 r.p.m., que nos empujaron a soñar, nos abrieron el camino de la 'liberación sexual' y nos enseñaron las primeras posturas contestatarias? ¿Es posible que nadie se acuerde de Edith Piaf, Françoise Hardy, Ives Montand Georges Brassens o Georges Moustaki? ¿Acaso a nadie le suenan canciones como Ne me quitte pas, Les feuilles mortes, Padam, padam o La Bohéme? (...) ¿No existe ningún matrimonio que haya ido a París de viaje de novios? ¿O es que los niños, acaso, no vienen de París?.""¿Por qué este abrumador dominio del inglés tiene que significar, a la fuerza, el olvido de otras lenguas y otras culturas que tuvieron una influencia tan decisiva en países como el nuestro?. No, no podemos creer que a nadie le importe París".Pero que nadie piense que este disco es sólo para 'nostálgicos': oyéndolo le puede entrar nostalgia de París, incluso a quien no conoce París ni habla francés. Merece la pena el riesgo: nunca es tarde para descubrir y disfrutar nuevas músicas y ciertamente el repertorio de la chanson merece ser escuchado y disfrutado, sobre todo cuando es posible hacerlo a partir de estas versiones de Paloma Berganza, que conoce muy bien este repertorio, y Horacio Icasto que además de conocer el repertorio hace unos arreglos enormemente creativos, sin perder la referencia original.
Comentarios
Para escribir un comentario debes identificarte o registrarte.